Na pytanie, czym jest dobrostan nie ma łatwej odpowiedzi, ale chyba wszyscy mamy poczucie, że jakkolwiek rozumiany, staje się towarem deficytowym w obecnej sytuacji. Warto zrozumieć, że frustracja czy zmęczenie są bardzo częstymi reakcjami i że możemy sobie na nie pozwolić. Nie musimy udawać, że nic się nie zmieniło. Zwłaszcza, że zmieniło się bardzo dużo – ograniczona aktywność fizyczna może wywoływać w nas uczucie znużenia, zmiana dynamiki w rodzinie może powodować lekkie zdenerwowanie tym, że jesteśmy mniej efektywni, ograniczone kontakty społeczne mogą prowadzić do odczuwania zwiększonego poziomu depresyjności czy lęku, a przejście na pracę zdalną może prowadzić do poczucia niepokoju. Co zatem zrobić, żeby poczuć się lepiej?

Pozwól sobie na gorszy nastrój

Pierwszym krokiem jest zrozumienie i przyznanie przez samym sobą, że mamy prawo czuć się gorzej i jest to naturalne. Jesteśmy w stanie dużej niepewności związanej z tym, kiedy wrócimy do pracy, kiedy będą otwarte szkoły i czy będzie to bezpieczne. Niestety samo oczekiwanie i trwanie w hibernacji nie przyniesie oczekiwanych rezultatów. Za to pozwolenie sobie na gorsze samopoczucie może nas uspokoić.

Poszukaj nowych form spędzania wolnego czasu

Drugim krokiem jest poszukiwanie nowych rozwiązań na radzenie sobie ze stresem, z emocjami, z nudą, a nawet z odpoczynkiem. Obecnie wiele znanych nam sposobów spędzenia czasu albo poprawienia sobie nastroju nie jest możliwa – nie możemy korzystać z restauracji (jedynie z zamawiania jedzenia do domu), nie możemy korzystać z obiektów sportowych, ani nie możemy posiedzieć przez 30 minut w kawiarni z ulubiona kawą. Możemy za to przetestować kilka nowych sposobów radzenia sobie ze stresem – od jogi czy medytacji, poprzez posadzenie rośliny w doniczce. Możemy zainspirować się czymś zupełnie nowym, spróbować czynności manualnych albo rozwiązywania krzyżówek czy gier planszowych. Możemy także obejrzeć coś w telewizji. Chociaż jest to utożsamiane z czynnością pasywną, to należy pamiętać, że przeskakiwanie z kanału na kanał to jedno, a oglądanie programów historycznych czy przyrodniczych to zupełnie coś innego. A może po całym dniu rozmów telefonicznych, spotkań online po prostu mamy ochotę na chwilę biernego spędzenia czasu? Nie bójmy się nudy i bycia z naszymi myślami i emocjami, spróbujmy je nazwać (nawet jak będzie to strach), gdyż czasem strach nazwany staje się mniejszym strachem. Zaakceptujmy to, na co nie mamy wpływu. W profilaktyce tzw. e-uzależnień skierowanej do dzieci i młodzieży zwracamy uwagę na to, aby formy spędzania czasu, jakie oferujemy naszym podopiecznym, były kreatywne, ciekawe i angażujące, i dzięki temu stały się autentyczną alternatywą dla Internetu. Jednak w obecnej sytuacji nie powinniśmy przestymulować naszych dzieci różnymi bodźcami, bo efektem będzie jeszcze większe zmęczenie i frustracja. Dzieci obserwują nasze zachowanie i nawet jeśli nie rozmawiamy z nimi o naszych lękach czy problemach to wiedzą, że coś jest nie w porządku, zatem potrzebujemy zadbać o stabilność emocjonalną naszych pociech.

Zorganizuj sobie plan dnia

Warto także zadbać o organizacje czasu. Mimo, że jesteśmy w domu i wszyscy mamy dostęp do lodówki, to nie powinniśmy zrezygnować ze wspólnych posiłków o podobnych porach. Dzięki nadaniu pewnej rutyny dniom, będziemy mogli poczuć się trochę bardziej pewnie, a dodatkowo brak odczuwania głodu pozwoli nam nieco lepiej kontrolować swoje zachowanie np. żeby nie zatracić się podczas oglądania telewizji albo grania w gry komputerowe. Ponadto, należy się wysypiać – powinniśmy sypiać po ok. 7 godzin, a także chodzić spać o regularnych porach. Mimo, że nie wychodzimy z domu, przeniesienie trybu czuwania na godziny nocne, a snu na godziny przedpołudniowe nie jest dobrym pomysłem. Kolejnym ważnym czynnikiem wspierającym dobrostan psychiczny jest brak poczucia samotności. Nie jest łatwo temu przeciwdziałać w przypadku kwarantanny albo nawet izolacji społecznej, ale jeśli żyjemy z rodziną, to bądźmy z nią – sam fakt, że jesteśmy w tym samym mieszkaniu nie jest wystarczający. Zróbmy coś razem, np. przygotujmy posiłek i zjedzmy go bez urządzeń mobilnych.

Podsumowując, aby zachować dobrostan w tej nietypowej sytuacji zadbajmy o siebie, zwolnijmy i przyjrzyjmy się sobie, a przede wszystkim bądźmy z najbliższymi  – a nie obok nich.

Autorką tekstu jest dr Magdalena Rowicka – psycholog, wykładowca na Akademii Pedagogiki Specjalnej. Interesuje się tematem uzależnień behawioralnych, w tym tzw. e-uzależnień. Autorka książki „E-uzależnienia. Teoria, profilaktyka, terapia”.

Przypomnij sobie!

Kiedy przez długi czas korzystasz z komputera lub urządzeń mobilnych, często ciało jest tylko narzędziem, z którego w nieświadomy sposób korzystasz. Czasem nawet  zupełnie zapominasz, że je masz. Również emocje i samopoczucie objawiają się przez ciało. Szybsze bicie serca, zaczerwienienie policzków, szyi, napięcie w barkach to wszystko reakcje na to, co przeżywamy w różnych sytuacjach. Dlatego dobrze powracać i doświadczać świadomej obserwacji ciała, zarówno jego części, jak i całości. Kiedy ostatnio, pracując przy komputerze lub korzystając ze smartfona zrobiłeś sobie stop klatkę? Zatrzymałeś się i przeskanowałeś jak ułożone jest Twoje ciało, gdzie jest ciepłe, a gdzie zimne, gdzie rozluźnione, a gdzie napięte? Jak ułożone masz nogi, jaka linie obierają plecy? Spróbuj podnieść ręce do góry i opuścić. Zobacz co mówią twoje barki, kręgosłup. Zatrzymaj się na w chwilę i przenieś uwagę na ciało. Przypomnij sobie, jak to jest być z nim w kontakcie.

Rosnące drzewo

Kiedy ostatnio staliście na jednej nodze? Stwórzcie w domu piękny las, w którym to wy będziecie drzewami. Stańcie na jednej nodze, najpierw prawej, a potem lewej. Drugą nogę możecie zgiąć w kolanie, a stopę złapać dłonią i przyciągnąć do pośladka. Przeciwną dłoń wyciągnijcie do góry. Wyobraźcie sobie, że wasza stopa ma korzenie, które sięgają głęboko w ziemię. Poczujcie jak budujecie stabilność od stopy i jak rośniecie poprzez kolano, biodro, bark, wyciągniętą rękę i dłoń do nieba. Jak poczujecie się pewniej, możecie pobujać się odrobinę, jak podczas łagodnego wiatru. Koniecznie spróbujcie na jednej i drugiej nodze. Która strona zapewnia wam lepszą równowagę? Możecie też wspólnie z drugą osobą złapać się za barki lub dłonie i próbować utrzymać równowagę. Jeśli jesteście bardzo wysportowani to spróbujcie zginać nogę w stojącej nodze, robiąc przysiad lub półprzysiad. Jak tam wasze uziemienie?

Smacznego!

Nasze ciało potrzebuje energii w postaci jedzenia. Bardzo często jest tak, że jemy posiłki w biegu, nie zatrzymując się nawet na minutkę. Tym razem spróbujcie podejść do tego inaczej. Możecie zrobić to doświadczenie rodzinnie. Zdecydujcie się na owoc, który lubicie. Przyjrzyjcie się mu uważnie, ale przede wszystkim zanim weźmiecie go do ust, poczujcie jego zapach. Z czym wam się kojarzy, jakie niesie za sobą wspomnienia? Następnie skupcie się na każdym kęsie. Poczujcie jego strukturę, soczystość i smak. Sprawdźcie, jak to jest decydować o gryzieniu, o smakowaniu. Jeśli chcecie możecie pójść w tym ćwiczeniu dalej, zawiązując oczy. Wybierzcie kilka rzeczy, które lubicie i pozwólcie się nimi nakarmić. Zgadujcie, co właśnie zjedliście. Jak się to odczuwa bez zmysłu wzroku? Czy coś was zaskoczyło?

Zmęcz się i poczuj

Kiedy jesteśmy pełni energii możemy wybrać jakąś aktywność fizyczną, którą bardzo lubimy i  którą można wykonać w domu. Nie ma znaczenia, co to będzie. Ważne, żeby puls i oddech przyśpieszył. Możecie pobawić się w podrzucanie balonu, bieg w miejscu z podskokami, tor przeszkód lub inne proste ćwiczenia. Najważniejsze, aby po sesji położyć się wygodnie na podłodze i naturalnie oddychając, prześledzić co dzieje się z waszym ciałem. Poczujcie, gdzie jest najbardziej rozwibrowane, które jego części są najbardziej rozgrzane. Popatrzcie oczami ciała na siebie, na swój stan i obserwujcie, jak oddech i ciało wracają do równowagi. Być może uda wam się wsłuchać w bicie serca, pulsowanie krwi, świst oddechu. Jeśli chcecie, możecie ręce położyć na brzuchu, a stopy, dzięki zgięciu kolan, przyciągnąć do pośladków. Pobądźcie w ciszy 3-5 min. Potem powoli, bez gwałtownych ruchów usiądźcie i podzielcie się swoimi obserwacjami.

Jakie macie dłonie

Ciekawą częścią naszego ciała są dłonie. Dzięki nim możemy robić wiele codziennych czynności. Bardzo nam pomagają. Dlatego poświęćmy im trochę uwagi. Przyjrzyjcie się najpierw swoim dłoniom. Jaki mają kształt i długość palców, paznokci, jak wygląda sieć linii po ich wewnętrznej stronie, jak przebiegają linie papilarne opuszków palców. Następnie porównajcie wielkość dłoni z innymi domownikami. Sprawdźcie, czy znajdujecie układ linii, które są podobne. Może znajdziecie wśród wytyczonych kształtów trójkąty lub prostokąty? Zobaczcie, kto ma dłonie podobne do kogo i w czym? Na koniec możecie zrobić portret dłoni, malując je farbami i odbijając na waszym rodzinnym obrazie. Spróbujcie też zrobić teatr cieni. Dłonie świetnie się to tego nadają!

Autorem tekstu jest Krzysztof Jaworski – koordynator i trener programu Mistrzowie Kodowania. Absolwent Akademii Pedagogicznej w Krakowie oraz Uniwersytetu Szczecińskiego. Przez 7 lat pracował w szkole podstawowej jako pedagog specjalny. Laureat konkursu Innowacyjny Nauczyciel 2013. Absolwent programu Future Classroom Lab realizowanym przez European Schoolnet w Brukseli. Miłośnik technik mindfulness oraz zdrowego stylu życia.

Godzenie pracy zdalnej z obowiązkami domowymi i edukacją zdalną dzieci, to szczególne wyzwanie, z którym stara się sobie poradzić wiele rodziców. Ponadto to czas, w którym dziecko może obserwować rodzica w ciągłym kontakcie z technologią – z laptopem na kolanach czy ze smartfonem w dłoni. Prawdopodobnie wielu rodziców boryka się z zagadnieniem, jak w tym czasie skutecznie komunikować się z dzieckiem i w jaki sposób wytłumaczyć mu, w jakim celu korzystamy z urządzeń elektronicznych. Do tego dochodzi jeszcze kwestia wparcia swoich pociech w edukacji zdalnej oraz wymyślanie rozwijających zabaw i atrakcji, przy utrzymaniu równowagi aktywności online i offline. Jak zachować w tym wszystkim zdrowy rozsądek? W celu udzielenia wsparcia rodzicom, Samsung zaangażował ekspertów, którzy dzielą swoimi poradami i przemyśleniami, dotyczącymi radzenia sobie z tą niecodzienną sytuacją, przy jednoczesnym zachowaniu cyfrowego dobrostanu.

Artykuły przygotowywane są przez wybitnych ekspertów zajmujących się edukacją cyfrową, takich jak Joanna Apanasewicz – członkini grupy Superbelfrzy RP oraz Superbelfrzy Mini, Krzysztof Jaworski – trener edukacyjny i laureat konkursu Innowacyjny Nauczyciel 2013 czy Agnieszka Chomicka-Bosy – trenerka edukacyjna w Centralnym Domu Technologii.

Dotychczas w ramach cyklu ukazały się następujące teksty:

• Rodzinny planer. Jak zaplanować rodzinne aktywności za pomocą narzędzi online o offline?
• Gry i zabawy bez technologii. Jak wykorzystać to co, co mamy w domu do twórczej i rozwijającej zabawy?
• Rodzinne główkowanie. Gry i zabawy rozwijające mózg
• O uważności w rodzinie
• Mój dobrostan, twój dobrostan, nasz dobrostan, czyli jak nie zwariować z rodziną w domu
• Dom jak warsztat, czyli zabawmy się w projektantów i konstruktorów
• Złap oddech! Ćwiczenia relaksacyjne z oddechem w roli głównej

W planach są już kolejne publikacje dotyczące m.in. tego, jak zadbać o swoje ciało i ducha w domowym zaciszu, jak zrobić wyjątkową kartkę świąteczną czy też jakie interesujące aplikacje można bez obaw polecić swoim dzieciom. Nie zapominając w tym czasie o działaniach na rzecz środowiska, eksperci z Centrum UNEP/GRID-Warszawa przygotowują także artykuł pt. „Dbam o środowisko – na zdrowie!”. Oprócz tego można wziąć udział także w inspirujących webinariach, dotyczących sposobów na spędzanie czasu w domu czy tematów, które pozwolą na chwilę oderwać się od rzeczywistości – np. o wyprawach w najwyższe góry świata. Informacje o webinariach znajdują się na profilu Samsung Cyfroffy Kontakt.

Lubimy przebywać w spokojnej, bezpiecznej przestrzeni, zwłaszcza w relacjach międzyludzkich. Możemy wtedy wymieniać swoje poglądy, wyrażać potrzeby i wątpliwości, bez poczucia zagrożenia. Zdarza się, że nie zawsze jest to możliwe. Nawet w najbardziej przyjaznym otoczeniu bliskich osób, zdarzają się trudne chwile. Zwłaszcza w momencie takim jak teraz, kiedy sytuacja zmusza nas do przebywania razem w jednej przestrzeni praktycznie przez 24 godz. 7 dni w tygodniu. Czasami zmęczeni pracą, obowiązkami, zestresowani, niepewni przyszłości, nie potrafimy zadbać o kontakt z najbliższymi i utrzymywać z nimi dobrych relacji. Może dochodzić wtedy do napięć lub kłótni. Tracimy kontakt z naszymi emocjami, z naszym ciałem. Zdarza się, że płyniemy z falą złości i frustracji. Czasami takie sytuacje przynoszą małe szkody, a niekiedy są źródłem ogromnego kryzysu. Warto wtedy znaleźć jakieś kotwice, które pomogą wrócić do tego, co ważne, co jest wartością w naszym życiu. Te kotwice mogą mieć różne wymiary: zewnętrzne, przedmiotowe, ale te najbardziej efektywne są związane z ciałem.

Mamy w sobie rytm

W życiu bardzo ważny jest rytm. Rytm znajdujemy w całej przyrodzie. W cyklach dnia i nocy, w ruchach najbardziej prymitywnych organizmów, w przypływach i odpływach. Dla człowieka również bardzo ważne są rytmy. Zwłaszcza rytm obecny w naszym ciele. I to nic innego jak oddech. Cyklicznie pojawia się wdech i wydech. Kiedy śpimy, kiedy jemy, kiedy rozmawiamy, gramy, oddech jest obecny zawsze z nami. Towarzyszy nam od początku naszego życia do jego ostatniej sekundy. Oddech zmienia się w zależności od naszej aktywności, od naszych emocji. Wszystko wpływa na to, jak oddychamy: szybko, wolno, głęboko czy płytko. W pewien sposób możemy też wpływać na oddech. Ale, co najważniejsze, to oddech może wpływać na nas. Jest to bardzo pozytywne i harmonizujące oddziaływanie na nasze funkcjonowanie. Rytm oddechu może być kojący i uspokajający. Pozwala powrócić do kontaktu z ciałem, z emocjami i odczytać, co tak naprawdę się dzieje i do czego warto dążyć. Pozwala osadzić się w trudnych momentach życia. Oddech jest kotwicą. Czasem wystarczy na chwilę zatrzymać się i skupić na kilku oddechach w sposób świadomy i zaangażowany. Dla eksperymentu możecie sprawdzić, ile trwa wdech i wydech każdego z członków rodziny lub np. ile czasu zajmuje każdemu 10 oddechów. Wystarczy stoper. Nie modyfikujcie swojego rytmu. Po prostu go obserwujcie.

Przerwa na oddech

W obecnym okresie zdalna praca przy komputerze może zabierać nam bardzo dużo energii. Spędzamy godziny przy sprzęcie. Jesteśmy wtedy całkowicie pochłonięci wirtualną aktywnością. Zdarza się, że taką pracę kończymy z obolałym ciałem, ze zmęczonymi oczami. W takiej sytuacji, warto zwrócić się w stronę oddechu. Możemy raz na pół godziny czy raz na godzinę, zamknąć oczy i wziąć trzy oddechy. Świadomy wdech i świadomy wydech. Poczuć kontakt ze swoim ciałem. I wrócić do swojej pracy. Również po skończonych aktywnościach warto na chwilę skupić się na oddechu, by w sposób delikatny powrócić z wirtualnego świata do rzeczywistości rodzinnej.

Oswoić stres

W życiu, zwłaszcza teraz, doświadczamy bardzo stresujących sytuacji. Nasz oddech wtedy zmienia się, staje się szybszy i płytszy. Poprzez skierowanie uwagi na oddech możemy uspokoić ciało i pracę serca. Można też, w sposób bardzo delikatny, wyciszyć negatywne emocje. Gdy czujesz w sobie niepokój, gdy zalewa Cię nadmiar negatywnych informacji z mediów, weź w sposób świadomy kilka oddechów, osadź się w ciele. Możesz liczyć do 1 do 10 wykonując każdy wdech i wydech. Jeśli się pomylisz, nic nie szkodzi. Po prostu wróć do liczenia. Po takim spotkaniu z oddechem może łatwiej rozpoznasz, które informacje są rzetelne, a które nie. Będzie Ci łatwiej nabrać do nich dystansu.

Ćwiczenia nie tylko dla dzieci

Tak jak dla osób dorosłych, tak i dla dzieci, oddech może stać się kotwicą do wyciszenia trudnych sytuacji i towarzyszących im emocji. Pozwala oswoić fakt, że zmienność jest niezbędnym elementem życia i da szansę na zbudowanie poczucia bezpieczeństwa w tej niestałości. Zwłaszcza w obliczu niekiedy chaotycznie zorganizowanej zdalnej edukacji, braku bezpośrednich relacji rówieśniczych, braku kontaktu z nauczycielem, zabawy oddechowe mogą wnieść do życia dziecka potrzebny spokój.

Dzieci mogą wykonywać wiele zabaw opartych na oddechu. Mogą to być aktywności ruchowe czy artystyczne. Poniższe propozycje to zabawy i ćwiczenia dla całych rodzin:

1. Zamknijcie oczy. Skierujcie uwagę na oddech. Połóżcie rękę na brzuchu. Zwróćcie uwagę na to, jak dłoń się unosi i opada. Bądźcie uważni na głębokość oraz tempo oddechu. Pozwólcie mu być takim, jakim jest. Oddychajcie w naturalny sposób. Możecie też położyć dłoń na brzuchu kogoś z rodziny lub położyć dłonie na boczne żebra. Zwróćcie uwagę na ich ruch. Po doświadczeniu możecie porozmawiać o swoich spostrzeżeniach. Może coś Was zaskoczyło?
2. Weźcie kartki i ołówki lub kolorowe kredki. Wsłuchajcie się w swój oddech. Rysujcie falę w rytm swojego wdechu i wydechu. W czasie trwania ćwiczenia możecie zmieniać kolory. W ten sposób stworzycie grafikę obrazującą rytm waszego oddechu. Porównajcie z innymi członkami rodziny swoje ilustracje. Pobawcie się w zgadywanie, co dana fala może przedstawiać. Dorysujcie jakieś elementy do tych rysunków, by powstała zabawna ilustracja. Jeśli jest was więcej, możecie pomieszać rysunki i spróbować odgadnąć do kogo należą kolejne grafiki.
3. Połóżcie się wygodnie na podłodze. Niech każdy wybierze jakiś przedmiot – może to być przytulanka lub poduszka. Połóżcie ją na brzuchu i obserwujcie, jak się kołysze podczas wdechu i wydechu. Czy komuś uda się utrzymać przytulankę na brzuchu?
4. Stańcie wygodnie na podłodze. Niech nogi stabilnie stykają się z podłożem. Skierujcie uwagę na rytm oddychania. Zamieńcie się w balony. Kiedy robicie wdech, unieście ręce jak najwyżej i najszerzej. Niech balon urośnie wielki i okrąglutki. Kiedy robicie wydech, opuście ręce i rozluźnijcie ciało. Wykonajcie daną czynność trzy razy.

Autorką tekstu jest Zofia Kacalska-Krzywowiąza – pedagog specjalny, terapeuta Integracji Sensorycznej, arteterapeuta, instruktor improwizacji ruchu i symboliki ciała wg. D. Kapperta. Nauczycielka wspomagająca. Realizuje autorskie programy terapeutyczne z dziećmi. Publikuje na łamach zachodniopomorskiego czasopisma „Refleksje”. Aktualnie słuchaczka studiów podyplomowych „Uważność i współczucie” na SWPS Poznań.

Prawie każdy z nas ma w domu taką szufladę lub koszyczek, w którym gromadzimy rzeczy znalezione podczas sprzątania, w kieszeni, torebce i za bardzo nie wiemy co z nimi zrobić, ale czujemy że nie powinniśmy ich wyrzucać. Po jakimś czasie zawartość tego koszyczka jest tak duża, że warto byłoby w jakiś sposób ją utylizować. Jak? Już mówimy!

Na początek przejrzyj te zasoby i pomyśl o nich niestandardowo. To znaczy: co mógłbym/mogłabym zrobić z tymi rzeczami żeby stworzyć coś nowego? Mogą to być jakieś proste konstrukcje, do wykonania których będziemy potrzebowali kleju na ciepło, taśmy klejącej lub sznurka. Oczywiście możesz dołożyć jakieś małe elementy znalezione w innym małym koszyczku, czy szufladzie

Ciekawą propozycją zabawy jest wykonanie małych robocików ze znalezionych części. W tym przypadku wykorzystaliśmy korek po winie i inne drobne elementy. Wyzwaniem dla Was może być to, żeby wszystkie elementy przymocować bez ani jednej kropli kleju. Możliwe? Oczywiście! Spróbujcie sami!

Korki po winie to świetny materiał do kreatywnych zabaw czy  przygotowywania  przedmiotów użytecznych takich jak breloczki do kluczy. Czego potrzebujemy? Kilku korków, małych wkrętów haczykowych lub zwykłych spinaczy biurowych, metalowe kółeczko i dowolne ozdoby. Korek można owinąć włóczką lub muliną i  dokleić małe elementy takie jak koraliki, oczka czy inne ozdoby.

Jeśli dysponujemy wkrętami, nie będzie problemu z umocowaniem ich w korkach. Jeśli nie mamy takich przedmiotów, to wystarczy przeciąć obcęgami spinacz na pół i wbić go w korek.

Z korków po winie powstają piękne okręty, które możemy puszczać w wannie i organizować różnego rodzaju wyścigi podczas kąpieli.

Czy zdarzyło się Wam kiedyś, że nie mieliście gdzie włożyć kredek, ołówków i długopisów? No pewnie! Każdy tak ma. W moim domu jest dużo rzeczy, które wymagają różnego rodzaju pojemników czy kubków, takie jak np. nożyczki, cyrkiel, linijka, a nawet mały śrubokręt. Bo przecież w każdej chwili może trafić się nam coś do odkręcenia.  Co należy zrobić? Wystarczy zjeść puszkę kukurydzy, umyć ją i wykorzystać do zrobienia pojemnika Puszki najlepiej oklejać elastycznym materiałem, bo jak wiemy nie mają gładkiej powierzchni i często papierowe “oklejki” przysparzają kłopotów, zwłaszcza maluchom. Doskonały do tego jest sznurek jutowy lub tasiemki.

W moim domu nic nie umyka uwadze. Czasem nawet małe słoiczki, tak po prostu przewiązane sznurkiem nadają się jako pojemniczek na szpilki.

Zabawki dla dzieci to długi temat jeśli chodzi o upcycling. Jest mnóstwo pomysłów na to, jak  wykorzystać różnego rodzaju odpady do kreatywnej zabawy z dziećmi. Np. kulodromy z rolek po papierze toaletowym, kukiełki z papierowych talerzyków, tulipany z wyciętych “kielichów” z wytłoczek do jajek czy też łapacze guzików z plastikowych kubeczków. Dziś chciałabym Was zachęcić do nadania drugiego życia płytom CD. Zapewne wiele płyt leży w szufladach czekając, aż ktoś zrobi z nich zabawki.

Oto bączek, który w prosty sposób można wykonać przyklejając od spodu mały koralik lub kulę. U góry z kolei przymocowujemy  kolorową zakrętkę, za którą będziemy trzymać podczas kręcenia. Na wierzch przyklejamy okręgi wycięte z papieru i pokolorowane w wymyślony przez dziecko sposób. Podczas kręcenia ukazują się piękne wzory. Warto wykonać kilka bączków i postarać się puścić je jednocześnie a następnie nagrać ich “tanieć” i wysłać mailem do babci.

No i ostatnią propozycją jest nadanie drugiego życia starym T-shirtom. Wystarczy zakupić farby do tekstyliów i wykonać pieczątki z ziemniaka lub gąbki. Wyczarujemy w ten sposób najcudowniejszy prezent samemu sobie i najbliższym.

Autorką tekstu jest Joanna Apanasewicz – nauczycielka edukacji wczesnoszkolnej i członkini grupy Superbelfrzy RP i Superbelfrzy Mini. W 2018 r. znalazła się na „Liście 100 osób mających wpływ na rozwój kompetencji cyfrowych w Polsce”. Joanna jest autorką publikacji i scenariuszy z wykorzystaniem nowoczesnych metod nauczania (w tym TIKu) oraz programowania w klasach młodszych. Prowadzi także blogi maliprogramisci.blogspot.com oraz apanaski.blogspot.com. Jest autorką książki pt. „Zrób to sam/a. Dydaktyczne pomoce (niemal) z niczego”.

Jestem od dwóch tygodni, czyli od czasu ogłoszenia społecznej kwarantanny, w domu z dwójką dzieci i mężem. W tym czasie pracuję zdalnie (tzw. home office), a moje dzieci mają zdalne nauczanie. Syn, ponieważ jest w pierwszej klasie, mniej korzysta z urządzeń cyfrowych przy realizacji lekcji. Córka jest w ósmej klasie. Przed nią egzaminy. Dostaje ogrom zadań z różnych przedmiotów. Ma poczucie, że pracuje dużo więcej, niż wtedy, gdy chodziła do szkoły. Są momenty, gdy brakuje nam urządzeń cyfrowych oraz przestrzeni mieszkalnej, aby obsłużyć potrzeby edukacyjne dzieci i sprostać sytuacjom łączenia zdalnego z ”pracą”. Pojawia się frustracja, złość, czasami kłótnie. Na emocje związane  z działaniem mikrokosmosu rodzinnego, nakłada się niepokój o to, co na zewnątrz: kolejne obostrzenia w kwarantannie, kolejne dane GIS-u.  Sytuacja nie jest łatwa emocjonalnie. Czujemy, że zapasy energii, empatii uchodzą z nas jak powietrze z wypuszczonego balona. Jak nie zwariować?  Jak sobie pomóc?

Zwolnij.

Złap oddech.

Wykorzystaj możliwości, które daje TEN CZAS.

Doceń.

Specyfika mojej pracy pozwala mi na połączenie jej z czasem, który mogę dać też swoim dzieciom. Próbujemy więc razem tworzyć „śmieciowe” narzędzia dydaktyczne. Bawimy się matematycznie wykorzystując nakrętki po butelce i opakowania po jajkach, tworzymy wyrzutnie i inne dziwne rzeczy z tego, co mamy pod ręką. Odkrywamy na nowo stare gry planszowe, odkurzamy te zapomniane. Śmiejemy się do rozpuku, bo w popularnej grze Dixit Zuzia jest dość przewidywalna w swoich skojarzeniach, a ona się tym frustruje, że my „już wiemy, o co chodzi”.  Zaczynamy wypracowywać rodzinny system dzielenia się sprzętem cyfrowym tak, aby każdy miał W MIARĘ DOBRE warunki do tego, żeby połączyć się z nauczycielem lub odbyć wideokonferencję ze swoim zespołem projektowym. Jest łatwiej, bo po dwóch tygodniach oczekiwania, co do komfortu odbywania takich połączeń znacznie spadają.  Pomagamy sobie. Mąż pomaga mi. Gdy mam ważne spotkanie online, on staje na głowie, aby w mieszkaniu było w miarę (to słowo jest tu kluczowe) cicho, aby osoba, z którą prowadzę rozmowę, nie musiała przysłuchiwać się kłócącemu,  a czasami bijącemu się rodzeństwu.  Pomaga też córce z zadaniami lekcyjnymi (chemia i chiński są dla mnie tożsame znaczeniowo). Dzisiaj z synem zrobili bociana z talerzyków papierowych. Syn chciał pochwalić się nim dzieciom z klasy. Wysłali więc zdjęcie na czat grupowy. Julek niecierpliwie czekał na informację zwrotną od wychowawczyni, z potwierdzeniem, że” bocian jest fajny”. Córka jest w procesie tłumaczenia swojemu bratu zawiłości pewnej gry, którą ma w smartfonie. I te momenty, kiedy widzę ich razem, głowa przy głowie, nad ekranem, w zgodzie, śmiejących się, celebruję ochoczo, bo nie wiem kiedy będą kolejne. Zawsze lubiliśmy ruch. Aby zaspokoić tę potrzebę ćwiczymy wspólnie w domu. Mąż ma swój trening, ten trudny, z nim nikt nie chce ćwiczyć ?. Ja mam prostsze układy ćwiczeń, więc dzieci chętnie przyłączają się do mnie, choćby na chwilę.

Czasami mamy siebie dość i potrzebujemy być sami. Wtedy każdy z nas zamyka się we własnym świecie: ktoś gra, ktoś ogląda film, ktoś czyta, ktoś krząta się w kuchni. Dobrze nam jest wtedy. Dajemy sobie przestrzeń w byciu samemu.

Dni mijają niesamowicie szybko. Dużo szybciej niż dwa tygodnie temu, gdy kwarantanna społeczna uwięziła nas w domach. Chciałabym wykorzystać ten czas, możliwości, które on daje. Złapać oddech. Zwolnić. Docenić.